مطابق استانداردهای مربوطه در این مرحله، فناوری سازگاری الکترومغناطیسی باید به زیرسیستمهای مختلف و تجهیزات مختلف در یک محیط الکترومغناطیسی خاص اشاره داشته باشد که بتواند حالت همزیستی پایدار را حفظ کند و از عملکرد اجرایی خود کم نکند. به طور خاص، در عمل، فناوری سازگاری الکترومغناطیسی معمولاً باید شامل سیستمهای فرعی و تجهیزات الکترومغناطیسی خاصی باشد. هدف از چنین فناوری این است که اطمینان حاصل شود که تجهیزات فوق الذکر دچار تداخل مکرر یا شدید الکترومغناطیسی نمی شوند و در نتیجه عملکرد تجهیزات اصلی آن را کاهش می دهند. علاوه بر این، فناوری سازگاری الکترومغناطیسی نیز بر جلوگیری و کنترل تداخل متحمل شده توسط محیط اطراف و اطمینان از کنترل تداخل الکترومغناطیسی فوق الذکر در محدوده قابل قبول تمرکز دارد.
می توان مشاهده کرد که خود فناوری سازگاری الکترومغناطیسی باید بر اساس فرضیه سه عنصر اصلی جفت الکترومغناطیسی، منابع تداخل الکترومغناطیسی و تجهیزات حساس ایجاد شود. پس از تعمیم، تمرکز فناوری سازگاری الکترومغناطیسی باید به طور کامل شفاف سازی مکانیسم های مربوطه منابع تداخل الکترومغناطیسی باشد. ، و سپس روش های پیشگیری و کنترل مرتبط یا روش های پیشگیری و کنترل را بر اساس آن ارائه دهید. ضمن تمرکز بر جلوگیری و کنترل تداخل الکترومغناطیسی به روشی همه جانبه، کانال های انتقال مختلف باید بر این اساس قطع شوند. در عین حال، فناوری سازگاری الکترومغناطیسی فوق الذکر نیز نیاز به تجزیه و تحلیل عمیق اقدامات بهبود عملکرد ضد تداخل و عملکرد تجهیزات حساس دارد. روش پاسخگویی و سایر نکات مرتبط
